Sionskerk, A. van Ostadelaan 78, Veenendaal - Direct contact opnemen met de wijkpredikant of scriba van de Sionskerk.

De tweede taak van de wachters op de muur: herinneren (Jesaja 62:1–9)

... Wachters op de muur verkondigen het Woord, maar hebben ook een andere taak: herinneren.

(Tekst waarmee ik me verbonden heb aan de gemeente Gods in de Sionskerk)

In vers 6 hebben de vertalers twee woorden toegevoegd, namelijk: het volk. Daardoor maken ze duidelijk bij wie de profeet, volgens hen, herinneringen oproept. Hij herinnert het volk aan God. Maar de grondtekst laat het open en Bijbeluitleggers zeggen dat de tekst ook anders gelezen kan worden. Dat de profeet zich hier niet tot het volk richt, maar tot God. De profeet herinnert God aan wat Hij heeft gezegd. Deze uitleg klopt met vers 7. Daarin wordt God geen rust gegund.

Dat is een onverwachte taak. De wachter op de muur heeft niet alleen een opdracht naar de mensen, maar ook naar God. Naast de verkondiging staat het pleiten. Het God herinneren aan zijn beloften. Het Hem zo moeilijk maken, dat Hij er niet onderuit kan. Niet zwijgen totdat God doet, wat Hij ooit beloofde.

Een Oosterse koning had een kanselier in dienst. De Naardense Bijbel vertaalt deze functie letterlijk. De kanselier is een ‘herinneraar’. Deze ambtenaar herinnert de koning aan zijn afspraken en zorgt er voor dat de koning waarmaakt wat hij gezegd heeft. God heeft ook zulke ambtenaren in dienst. Hij heeft ze zelf aangesteld. De wachters die Hij geroepen heeft om uit te zien naar de toekomst en die tot het volk spreken, zijn tegelijkertijd ‘herinneraars’. Mensen die Hem wijzen op de verplichtingen die Hij is aangegaan.

Mozes was zo’n herinneraar. Na de zonde met het gouden kalf wilde God het volk vernietigen. Maar Mozes stelde zich op tegenover God en zei: “Nee!”. Hij herinnerde God aan zijn eens gegeven woord. Denk toch aan Uw dienaren Abraham, Isaak en Israël, aan wie U onder ede een belofte hebt gedaan. Toen keerde God op zijn schreden terug. Hij kreeg berouw en deed het niet.

Naast Mozes staat de weduwe. Zij had te maken met een corrupte rechter en had geen schijn van kans. Maar ze bleef hem lastig vallen. Uiteindelijk zwichtte hij voor de druk en deed haar recht. Als zo’n man al luistert, hoeveel te meer zal God recht doen. Als de wachters God geen rust gunnen, zal God uiteindelijk zwichten en horen.

Deze tweede taak moet in de crisis van onze kerk alle aandacht krijgen. We zien steeds meer dat de lijn van de geslachten onderbroken wordt. Ouders geloven nog, maar hun gedoopte kinderen dwalen weg. Het geloof wordt niet meer overgedragen. Die zorg leeft ook in de Sionskerk.

Daarom gaan we staan op de belofte die God bij de doop heeft gegeven: “Ik richt met u een eeuwig verbond der genade op.” Daar herinneren we Hem aan: ‘Onze ontrouw kan Uw trouw toch niet teniet doen? Here, kom Uw Woord na’.

We wijzen de Vader op zijn Zoon. ‘U hebt Uw eigen Zoon niet gespaard maar voor ons overgegeven. Schenk ons dan met Hem ook alle dingen. Schenk ons geloof en volharding. Breng onze kinderen tot geloof en breng kerkverlaters terug.’

We kunnen niet zwijgen; om Sion niet en om de schare niet. Wij blijven Gods heil verkondigen en wij blijven God lastig vallen. We breken de regels van het fatsoen en kloppen midden in de nacht bij God aan om het brood des levens te vragen voor onze vrienden en voor onze kinderen.

Dat zijn de taken van wachters. Niet zwijgen, maar spreken tot de mensen en tot God. Totdat… totdat Jezus komt!

P. Hoogendam

Naar overzicht

Geplaatst door:

P. Hoogendam

Datum:

1 mei 2018

Actueel

Klik op een nieuwsartikel of kies voor het volledig overzicht.

Deze website is ontwikkeld in samenwerking met: